Thee en koffie met melk, maar geen koekjes. Agneta

Thee en koffie met melk, maar geen koekjes. Agneta eet nooit koekjes, dus waarom zou ze die in huis halen? Ze biedt aan voor degenen die nog niet hebben gegeten een boterham te maken, maar dat blijkt niet nodig te zijn. Zelf voelt Agneta zich vooral misselijk. Dit is niet bepaald een theekransje.

– Vertel nu eens Agneta, begint Inga. Wat zei Björn?

– Aanvankelijk wilde hij absoluut niet meewerken. Hij vond dat we de zaak aan een overheidsinstantie of aan een officieel laboratorium moesten overdragen. Mocht er met het medicijn dat wij in ons project hebben uitgedeeld iets mis blijken te zijn, dan moet dat volgens hem uiteraard worden onderzocht. De vergissing moet dan worden rechtgezet, waarbij de hele affaire zou moeten worden gemeld bij de Swedish International Development Coöperation Agency, Sida, bij de Swedish Association for Sexual Education, bij God en bij de hele wereld.

– Tjonge, en wat zei jij toen?

Alle ogen zijn op Agneta gericht als ze suiker in Inga’s kopje doet.

– Uiteindelijk begon ik te begrijpen dat hij nog minder wist dan ik dacht. Dus moest ik bij het begin beginnen. Maar hij had een heel klein café uitgekozen met een afhaalbalie, waardoor er steeds mensen voorbij liepen die hun eten kwamen ophalen. We konden dus niet ongestoord praten. Ik geloof niet dat de ernst van de situatie tot hem doordrong. Maar ten slotte begreep hij dat zijn voorstel overheidsinstanties in te schakelen geen optie was. Als hij ons daar zou aangeven, zoals hij dreigde te doen toen hij de situatie begon te begrijpen, zou dat niet alleen ons treffen, maar vooral Ellen en het hele project dat we in Afrika hebben opgebouwd.

– Wat zei hij toen?

– Eerst helemaal niets. Hij was razend en probeerde met zijn mobiele telefoon Ellen zowel op haar mobiel als in het hotel te bereiken, maar ze nam natuurlijk niet op.

– Waarom denk je dat ze niet opneemt?

– Ik denk dat ze bang voor de ontmaskering is, voor Björns reactie als hij achter de waarheid komt. Ik denk dat we, of in elk geval ik, een iets te rooskleurig beeld van hun huwelijk hebben gehad. Er blijken veel zaken te zijn waar ze niet over praten.

– En dat mocht jij even opknappen!

– Ja, ik voelde me eerlijk gezegd behoorlijk gebruikt.

– Heb je Ellen al te pakken gekregen?

– Nee, ik heb op haar voicemail ingesproken, maar bij het hotel zeggen ze dat ze drie dagen voor een onderzoek op reis is. Ze is dus vertrokken nadat ze Björn had gebeld.

– Geloof je dat?

– Ik weet het niet. Hoewel we op de uitslag van het onderzoek wachten zal ze toch moeten doorwerken. Maar ik heb wel het idee dat ze zich letterlijk en figuurlijk in de wildernis verstopt.

– Maar goed, heb je Björn zover gekregen dat hij het onderzoek gaat doen?

– Ja, uiteindelijk wel.

– En nu heeft hij jou gebeld?

– Ja, en het is zoals we vermoedden. De pillen bestaan niet uit gewone Mifepristone, maar bevatten een vergelijkbare stof die volgens Björn nog nooit op mensen is getest.

– Wat is dat voor stof en wat is de werking?

– Kennelijk veroorzaakt deze stof een veel groter risico op bloedingen. Ik ben geen farmaceut en noch Björn, noch ik weet welke andere risico’s die stof met zich meebrengt, maar hij zegt wel dat er iets goed mis is.

– Van wie hebben we deze pillen eigenlijk gekregen?

– Ik weet het niet. Laten we hopen dat het om een vergissing gaat, dat het een verkeerde levering is of dat er verkeerde etiketten zijn gebruikt of iets dergelijks. Ik kan me niet voorstellen dat dit opzettelijk is gebeurd. Het belangrijkste is dat we zo snel mogelijk alle pillen die verdacht zijn verzamelen en vernietigen. En we moeten zorgen dat we dit soort pillen niet meer aannemen.

– Weet Ellen uit welke verpakking ze kwamen?

– Nee, niet precies. Ze vond het al een beetje gek dat de doosjes niet het gebruikelijke etiket hadden. De spullen hadden een tijdje bij Blessing gelegen, dus het kon zijn dat zij ze in een andere verpakking had gedaan, maar dat ligt niet voor de hand. Ellen zegt dat Blessing niet over de zaak wil praten en stug volhoudt dat de bloedingen een andere oorzaak hebben, maar nu staat het zwart op wit en mag ze ermee aan de slag.

– Heb ik het nu goed begrepen? zegt Inga, terwijl ze de andere vrouwen één voor één ernstig aankijkt. Haar blik staat stil bij Agneta.

– Betekent dit dat we medicijnen hebben uitgedeeld die letterlijk levensgevaarlijk zijn?

– Daar lijkt het wel op.

– Mijn God!